logo
mobile-logo
HomeStandard Blog Whole Post
Społeczeństwo, Wiadomości z Polski, Z-SUPERNEWS

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Litwy poinformowało, że w ramach złożonego fake newsa publikowano fake newsy, rzekomo powiązane z litewską dyplomacją. Dochodzenie w tej sprawie prowadzą już na Litwie odpowiednie służby. Hakerzy, którzy zaatakowali konto na Twitterze Tomasza Sakiewicza, stronę „Poland Daily” oraz portal Związku Polaków na Białorusi Znadniemna.pl, zablokowali także szefowi „GP” dostęp do tweetdecka – aplikacji do zarządzania Twitterem. Jak dowiedział się portal Niezalezna.pl – atak na powiązany z Telewizją Republiką serwis „Poland Daily” został dokonany z Rygi, stolicy Łotwy.

Rasa Jakilaitiene, rzeczniczka litewskiego ministra spraw zagranicznych, powiedziała, że fałszywa wiadomość została umieszczona na polskiej stronie internetowej.

Fałszywe wiadomości pojawiły się na Polanddaily.com. W zamieszczonym tam artykule znalazła się uwaga ministra Linkeviciusa, w której twierdził, że na Białoruś trzeba wysłać siły pokojowe – powiedziała rzeczniczka.

Rzeczniczka litwewskiego MSZ zwróciła uwagę, że dla podniesienia wiarygodności fake newsa w artykule pojawiała się także wzmianka na temat polskiego ministra spraw zagranicznych.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Litwy wydało oświadczenie zaprzeczające fałszywym informacjom. Potwierdzono, że odpowiednie służby wszczęły już w tej sprawie dochodzenie.

Jest wysoce prawdopodobne, że trwa cyberatak informacyjny, który jest obecnie badany przez władze litewskie – czytamy w komunikacie.

Redaktor naczelny „Gazety Polskiej” stracił dostęp do konta (zmieniono hasło), na którym wstawiono odnośnik do artykułu zamieszczonego na portalu Znadniemna.pl, który prowadzi Związek Polaków na Białorusi. Ów artykuł to także cyberprowokacja. Dowiadujemy się z niego, że „Polska i Litwa wzywają NATO do wysłania wojsk na Białoruś”.

Podrobiony artykuł na portalu „Poland Daily” nosił tytuł „Polska i Litwa naciskają na wysłanie wojsk na Białoruś”. Napisany był w języku angielskim i podobnie jak publikacja wrzucona na Znadniemna.pl, dezinformował o rzekomych naciskach Polski, Litwy i Stanów Zjednoczonych na NATO. W tekście pojawiły się też nazwiska ministra spraw zagranicznych Polski Zbigniewa Rau oraz Swiatłany Cichanouskiej. Na zdjęciu głównym umieszczono szefa litewskiej dyplomacji Linasa Linkevičiusa.

To nie pierwszy rosyjski atak na media związane ze „Strefą Wolnego Słowa”. Przypomnijmy: w maju 2020 r. portal Niezalezna.pl dwukrotnie padł ofiarą rosyjskich hakerów, którzy zmieniali treść naszych publikacji.

Na naszą stronę (a także na portale Telewizji Republika, Radia Szczecin, olsztyn24.pl oraz stronę gminy Orzysz, gdzie znajduje się garnizon) wstawiono artykuł pt. Amerykanie „chwalą” pobyt w Drawsku. „Jedyne czym mogą strzelić to gumki od majtek”

Gdy opublikowaliśmy informację o tym ataku, Rosjanie dokonali kolejnego włamania, zmieniając ją na „newsa”, że Niezalezna.pl przyznaje się do autorstwa wcześniejszego artykułu.

To nie koniec działań Moskwy przeciwko naszym mediom. Pod koniec maja na anglojęzycznym prorosyjskim portalu „The Duran” ukazał się „wywiad”, przeprowadzony rzekomo przez Katarzynę Gójską dla „Gazety Polskiej”. Rozmówcą wicenaczelnej tygodnika miał być amerykański generał broni Christopher G. Cavoli, dowódca sił amerykańskich w Europie. Nie trzeba chyba dodawać, że rozmowa, w której Cavoli twierdzi, że Polska i kraje bałtyckie są fatalnie zorganizowane pod względem militarnym, została w całości wymyślona.

Znadniemna.pl za niezalezna.pl

0 Comments

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Litwy poinformowało, że w ramach złożonego fake newsa publikowano fake newsy, rzekomo powiązane z litewską dyplomacją. Dochodzenie w tej sprawie prowadzą już na Litwie odpowiednie służby. Hakerzy, którzy zaatakowali konto na Twitterze Tomasza Sakiewicza, stronę „Poland Daily” oraz portal Związku Polaków na

Religia, Z-SUPERNEWS

Władze rosyjskie nałożyły na polskiego duchownego, ks. Grzegorza Zwolińskiego, praktycznie dożywotni zakaz wjazdu do Federacji Rosyjskiej. Sąd w Kirowie 19 sierpnia odrzucił jego skargę na decyzję służb migracyjnych, potwierdzając obowiązywanie 50‑letniego zakazu. Sprawa, o której oficjalnie nie informowano, wpisuje się w coraz bardziej widoczną praktykę wypychania polskich księży z przestrzeni publicznej zarówno w Rosji, jak i na Białorusi, z którą Federacja Rosyjska tworzy tzw. państwo związkowe.

Ksiądz Grzegorz Zwoliński przez wiele lat był proboszczem rzymskokatolickiej parafii w Kirowie. Zainicjował tam m.in. centrum pomocy dla kobiet w ciąży i matek z dziećmi pod nazwą „Betlejem w Wiatce” – jedno z nielicznych takich miejsc w całym obwodzie kirowskim, liczącym ponad milion mieszkańców. Mimo wieloletniej pracy duszpasterskiej i społecznej duchowny niespodziewanie otrzymał decyzję o zakazie wjazdu do Rosji na 50 lat — okres, który w praktyce oznacza dożywotnie wykluczenie. Rosyjskie instytucje nie podały żadnych oficjalnych powodów, a sprawa nie była komunikowana publicznie. Jak wynika z relacji samego księdza, przyczyny przedstawione mu przez służby migracyjne były nietypowe i nie miały związku z działalnością duszpasterską.

19 sierpnia sąd w Kirowie rozpatrzył jego skargę na działania regionalnej służby migracyjnej. Duchowny potwierdził, że jego odwołanie zostało oddalone, a zakaz pozostaje w mocy. Oznacza to definitywne zakończenie obecności polskiego duchownego w rosyjskim życiu religijnym i społecznym.

W sprawie ks. Zwolińskiego łatwo dostrzec analogię do polityki władz Białorusi, które w ostatnich latach systematycznie wypierają polskich księży z życia religijnego i społecznego. W Mińsku, na Grodzieńszczyźnie i w innych regionach Białorusi cofano pozwolenia na pracę duszpasterską, odmawiano wiz, a niektórych duchownych deportowano bez podania przyczyn. W obu państwach Kościół Katolicki — tradycyjnie związany z polską oraz europejską kulturą i tożsamością — jest postrzegany jako instytucja niezależna, a więc potencjalnie niekontrolowana. Dlatego zarówno Rosja, jak i Białoruś sięgają po podobne narzędzia: administracyjne zakazy, decyzje migracyjne, działania wymierzone w lokalne wspólnoty. Przypadek księdza Zwolińskiego wpisuje się w ten szerszy trend, pokazując, że presja na polskich duchownych nie jest incydentem, lecz elementem konsekwentnej polityki władz obu państw.

Znadniemna.pl na podstawie Katolik.life, na zdjęciu: ks. Grzegorz Zwoliński, fot.: media społecznościowe duchownego

0 Comments

Władze rosyjskie nałożyły na polskiego duchownego, ks. Grzegorza Zwolińskiego, praktycznie dożywotni zakaz wjazdu do Federacji Rosyjskiej. Sąd w Kirowie 19 sierpnia odrzucił jego skargę na decyzję służb migracyjnych, potwierdzając obowiązywanie 50‑letniego zakazu. Sprawa, o której oficjalnie nie informowano, wpisuje się w coraz bardziej widoczną praktykę

Historia, Z-SUPERNEWS, Ziemia Grodzieńska

82 lata temu, 21 sierpnia 1944 roku, pod Surkontami doszło do starcia, które w polskiej pamięci historycznej uchodzi za symboliczny początek powojennego konfliktu między Armią Krajową a sowieckim aparatem bezpieczeństwa. Oddział mjr. Macieja Kalenkiewicza „Kotwicza” podjął śmiertelną walkę z przeważającymi siłami NKWD w momencie, gdy na Kresach kończyła się wojna z Niemcami, a zaczynała nowa – o kształt polskiej niepodległości.

Bitwa pod Surkontami była jednym z tych momentów, w których historia nagle odsłania swoją prawdziwą twarz. Dla żołnierzy Armii Krajowej, jeszcze niedawno współdziałających z Armią Czerwoną przeciwko Niemcom, choćby w trakcie wyzwolenia Wilna, czyli – operacji „Ostra Brama”, zderzenie z NKWD było brutalnym przypomnieniem, że „wyzwolenie” przyniesione przez Sowietów oznaczało w praktyce likwidację wszelkich niezależnych polskich struktur. Oddział „Kotwicza”, wyczerpany wcześniejszymi walkami, znalazł się w sytuacji bez wyjścia, ale mimo to podjął bój, który zakończył się śmiercią dowódcy i większości jego ludzi. Kalenkiewicz, jeden z najzdolniejszych oficerów cichociemnych, był świadomy, że konflikt z Sowietami jest nieunikniony — Surkonty stały się miejscem, w którym ta świadomość przybrała formę ostatniego, desperackiego oporu.

Maciej Kalenkiwewicz, źródło ilustracji: ipn.gov.pl

W szerszej perspektywie Surkonty wyznaczają początek nowej epoki. To tam po raz pierwszy tak wyraźnie ujawniła się logika powojennego porządku: polskie podziemie, które przez lata walczyło o wolność, miało zostać uznane za przeszkodę w budowie sowieckiej dominacji. W kolejnych miesiącach podobne starcia powtarzały się na całych Kresach, a żołnierze AK byli systematycznie rozbrajani, aresztowani lub likwidowani. Miejsca ich pochówku często niszczono, a pamięć o nich próbowano wymazać — Surkonty stały się jednym z symboli tej polityki.

Ta próba wymazania pamięci nie zakończyła się wraz z upadkiem Związku Sowieckiego. Cztery lata temu cmentarz w Surkontach, miejsce spoczynku poległych żołnierzy AK, został zrównany z ziemią przez białoruskie służby. Zniszczono krzyże, tablice, betonowe obramowania, a teren wyrównano tak, jakby nigdy nie istniało tam miejsce pamięci. Ten akt barbarzyństwa był nie tylko fizycznym zniszczeniem nekropolii, lecz także symboliczną kontynuacją polityki, która od 1944 roku próbuje odebrać Surkontom ich znaczenie. Współczesna dewastacja dopełnia tragicznej opowieści: walka o pamięć o tej bitwie trwa nadal, a jej przeciwnicy posługują się dziś tymi samymi metodami — przemocą, zastraszaniem, niszczeniem śladów.

Cmentarz w Surkontach – stan sprzed lipca 2022 roku, kiedy nekropolia zostala zniszczona przez władze Białorusi, fot.: facebook.com

Dzisiejsza rocznica przypomina więc nie tylko o dramatycznym wyborze, którego dokonywali żołnierze AK, lecz także o tym, że pamięć o ich walce wciąż jest przedmiotem sporu. Surkonty są jednym z tych miejsc, gdzie historia mówi najgłośniej o cenie, jaką płacono za wierność niepodległości — i o tym, że nawet po dziesięcioleciach prawda o tej walce potrafi być dla niektórych niewygodna.

Znadniemna.pl, na zdjęciach: Cmentarz AK w Surkontach przed barbarzyńskimi działaniami władz Białorusi (po lewej) i po zaoraniu przez nie polskiej nekropolii (po prawej), fot.: facebook.com

0 Comments

82 lata temu, 21 sierpnia 1944 roku, pod Surkontami doszło do starcia, które w polskiej pamięci historycznej uchodzi za symboliczny początek powojennego konfliktu między Armią Krajową a sowieckim aparatem bezpieczeństwa. Oddział mjr. Macieja Kalenkiewicza „Kotwicza” podjął śmiertelną walkę z przeważającymi siłami NKWD w momencie, gdy

Historia, Z-SUPERNEWS, Ziemia Mińska

16 sierpnia 2026 roku w dawnym polskim majątku ziemskim Suła (w rejonie stołpeckim, obwodzie mińskim na Białorusi) doszło do najbardziej przejmującego wydarzenia w powojennej historii tych ziem. Szczątki wybitnego polskiego malarza Zenona Lęskiego, jego siostry Elżbiety Lęskiej – ostatniej prawowitej właścicielki dóbr – oraz rodzeństwa uroczyście powróciły do odrestaurowanej kaplicy rodowej. Po dekadach komunistycznego barbarzyństwa, profanacji i prób wymazania polskości z mapy Kresów Wschodnich sprawiedliwość dziejowa została przywrócona, a polscy patrioci spoczęli w rodzinnej ziemi.

Przeniesienie szczątków do rodowej krypty w Sułach zamknęło tragiczny rozdział w historii szlacheckiego rodu Lęskich herbu Ostoja. Przez pokolenia rodzina ta stanowiła filar polskiej kultury, gospodarki i tożsamości narodowej na ziemi mińskiej. Najjaśniejszą postacią rodu był Zenon Lęski (1864–1927) – znakomity polski malarz i portrecista, uczeń akademii w Petersburgu i Monachium. Tworzył m.in. w Warszawie i Krakowie, a jego dzieła do dziś zdobią Narodowe Muzeum Sztuki w Mińsku. Dwór Lęskich w Sułach był jednym z najważniejszych ośrodków polskiej kultury na Mińszczyźnie.

Portret Zenona Lęskiego, źródło: Wikipedia

Kres temu światu położył wrzesień 1939 roku. Po zdradzieckim najeździe ZSRR na Polskę sowieccy okupanci splądrowali i wysadzili w powietrze wspaniały, murowany pałac Lęskich. Rodzina stała się celem represji – brat artysty, Konstanty Lęski, został wywieziony do łagru. Siostra Zenona, Elżbieta Lęska, uniknęła wywózki na Syberię dzięki lojalności miejscowych białoruskich chłopów, którzy ukrywali polską dziedziczkę w dowód wdzięczności za dobroć i sprawiedliwość jej rodziny. Elżbieta zmarła w nędzy w 1951 roku w pobliskich Rubieżewiczach, a jej ostatnim marzeniem – niemożliwym do spełnienia w realiach stalinowskiego terroru – było spocząć obok brata w rodowej kaplicy.

Portret Elżbiety Lęskiej – ostatniej właścicielki majątku Suła, źródło: Wikipedia

Kolejny akt komunistycznego zdziczenia nastąpił na początku lat 60. XX wieku. Sowieccy wandale doszczętnie rozgrabili grobowiec Lęskich. Szczątki mistrza Zenona Lęskiego, jego brata Michała Lęskiego (zasłużonego mińskiego przedsiębiorcy) oraz Sabiny Lęskiej zostały bezczeszczone i wyrzucone ze skrzyń grobowych. Polscy mieszkańcy uratowali relikwie: z głębokiego szacunku do dawnych właścicieli potajemnie zebrali ocalałe kości i pochowali je na cmentarzu w Rubieżewiczach, z cichą modlitwą, że polscy dziedzice wrócą kiedyś do swojego gniazda.

Ten moment nadszedł dopiero teraz, po dwudziestu latach żmudnych prac renowacyjnych prowadzonych w Sułach. Dzięki odbudowie monumentalnej kaplicy rodowej szczątki Zenona, Elżbiety, Sabiny i Michała Lęskich zostały ekshumowane i z najwyższymi honorami złożone we właściwym, historycznym miejscu spoczynku.

„Rodzina Lęskich znowu jest razem. W swoich Sułach. W swojej rodowej kaplicy. Na zawsze…” – podkreślają inicjatorzy tego wydarzenia.

Odrestaurowana kaplica rodowa Lęskich w Sułach, fot.: poshyk.info

Powrót Lęskich to nie tylko spełnienie ostatniej woli kresowych wygnańców, ale przede wszystkim symboliczne zwycięstwo trwałej polskiej pamięci nad sowieckim zapomnieniem i brutalnym niszczeniem naszej narodowej historii.

Znadniemna.pl na podstawie facebook.com/parksula.by, na zdjęciu: miejscowy katolicki kapłan odprawia Mszę pogrzebową w kaplicy rodowej Lęskich, fot.: facebook.com/parksula.by

0 Comments

16 sierpnia 2026 roku w dawnym polskim majątku ziemskim Suła (w rejonie stołpeckim, obwodzie mińskim na Białorusi) doszło do najbardziej przejmującego wydarzenia w powojennej historii tych ziem. Szczątki wybitnego polskiego malarza Zenona Lęskiego, jego siostry Elżbiety Lęskiej – ostatniej prawowitej właścicielki dóbr – oraz rodzeństwa

Społeczeństwo, Wiadomości z Polski, Z-SUPERNEWS

W sobotę, 22 sierpnia 2026 roku, w Warszawie odbędzie się pożegnanie Aleksandra Milinkiewicza — wybitnego działacza demokratycznego, laureata Nagrody Sacharowa, jednego z najważniejszych liderów białoruskiego ruchu wolnościowego. Do udziału w uroczystościach zaproszeni są wszyscy, którzy pragną oddać mu hołd.

Uroczystości rozpoczną się o 10:00 wystawieniem trumny i możliwością osobistego pożegnania w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela ul. Świętojańska 8, Warszawa.

O 12:00 zostanie odprawiona Msza Święta w tej samej świątyni.

Ostatnie pożegnanie i złożenie do grobu odbędzie się o 15:00 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, adres: ul. Powązkowska 43/45, Warszawa.

Uroczystości mają charakter otwarty. Wspólnota białoruska, przyjaciele, współpracownicy oraz wszyscy, którym bliska była działalność śp. Aleksandra Milinkiewicza, mogą wziąć udział w pożegnaniu.

Cześć Jego pamięci.

Znadniemna.pl, fot.: Facebook.com/ina.kuley

0 Comments

W sobotę, 22 sierpnia 2026 roku, w Warszawie odbędzie się pożegnanie Aleksandra Milinkiewicza — wybitnego działacza demokratycznego, laureata Nagrody Sacharowa, jednego z najważniejszych liderów białoruskiego ruchu wolnościowego. Do udziału w uroczystościach zaproszeni są wszyscy, którzy pragną oddać mu hołd. Uroczystości rozpoczną się o 10:00 wystawieniem trumny

Historia, Z-SUPERNEWS, Ziemia Brzeska

Inicjatywa MALDZIS, tworzona przez białoruskich emigrantów, nabyła rzadką XVII‑wieczną rycinę Brześcia nad Bugiem — jedyny szczegółowy wizerunek miasta sprzed jego całkowitego zniszczenia przez władze Imperium Rosyjskiego w XIX wieku. Zakup wywołał żywe reakcje w diasporze.

Rycina przedstawia Brześć w czasach Rzeczypospolitej Obojga Narodów, z zamkiem, kościołami i rynkiem — elementami, które zniknęły bezpowrotnie po budowie twierdzy brzeskiej. MALDZIS podkreśla, że to jeden z najważniejszych artefaktów ikonograficznych związanych z historią miasta.

Rycina „Miasto i zamek Brześć Litewski (oryginalna nazwa “Urbs et Castellum Brestzie Litewski”), wydana w 1696 roku w Norymberdze, fot.: maldzis.world

Rycina „Miasto i zamek Brześć Litewski (oryginalna nazwa “Urbs et Castellum Brestzie Litewski”), wydana w 1696 roku w Norymberdze, fot.: maldzis.world

W komentarzach pod publikacją członkowie inicjatywy piszą m.in.:

„To prawdziwy skarb dla naszej pamięci.”

Inni dodają, że rycina jest „jedynym wiernym przedstawieniem dawnego Brześcia”. W dyskusji pojawia się też podkreślenie, że odzyskiwanie takich artefaktów jest formą „przywracania tego, co zostało odebrane”.

MALDZIS zapowiada digitalizację ryciny i udostępnienie jej w otwartym archiwum, aby mogła służyć badaczom, historykom i wszystkim zainteresowanym dziedzictwem Białorusi.

Więcej na ten temat znajdziesz TUTAJ.

Znadniemna.pl na podstawie maldzis.world, na zdjęciu: Rycina „Miasto i zamek Brześć Litewski”, wydana w 1696 roku w Norynberdze. Ekipa MALDZIS, od lewej do prawej: Paweł Macukiewicz, Tacciana Kapitonawa, Ryhor Astapienia. Warszawa, sierpień 2026 roku, fot.: Sasza Iwulin/maldzis.world

0 Comments

Inicjatywa MALDZIS, tworzona przez białoruskich emigrantów, nabyła rzadką XVII‑wieczną rycinę Brześcia nad Bugiem — jedyny szczegółowy wizerunek miasta sprzed jego całkowitego zniszczenia przez władze Imperium Rosyjskiego w XIX wieku. Zakup wywołał żywe reakcje w diasporze. Rycina przedstawia Brześć w czasach Rzeczypospolitej Obojga Narodów, z zamkiem, kościołami

Białoruś, Społeczeństwo, Z-SUPERNEWS

W opublikowanej przez rosyjskich dziennikarzy wyszukiwarce „Sota” znalazły się wpisy dotyczące obywateli Białorusi, w tym także osób związanych z polskimi mediami. Wśród nich widnieje redaktor portalu Znadniemna.pl, Andrzej Pisalnik, oznaczony jako „aktywnie poszukiwany” na podstawie artykułu rosyjskiego kodeksu karnego.

Wyszukiwarka, dostępna pod adresem mvd.sotaproject.com, prezentuje dane osób, wobec których rosyjskie służby prowadzą czynne poszukiwania. W przypadku Andrzeja Pisalnika wpis zawiera pełne imię i nazwisko w transkrypcji rosyjskiej, datę urodzenia, numer identyfikacyjny karty (ID 426003) oraz wskazanie regionu prowadzenia sprawy — УВД Гродненской области. Podstawą poszukiwań jest ogólna adnotacja „разыскивается по статье УК РФ”, bez podania konkretnego paragrafu.

To nie pierwszy raz, gdy nazwisko Andrzeja Pisalnika pojawia się w rosyjskich bazach poszukiwanych. Wcześniej jego dane były publikowane m.in. przez niezależny rosyjski portal Mediazona, który od lat dokumentuje przypadki nadużyć, represji i politycznych wpisów do rejestrów policyjnych. Nowa wyszukiwarka „Sota” potwierdza jedynie ciągłość tego wpisu, ujawniając jego aktualny status jako „aktywny”.

 Znadniemna.pl na podstawie mvd.sotaproject.com, ilustracja: screenshot karty poszukiwanego przez MSW Rosji Andrzeja Pisalnika

0 Comments

W opublikowanej przez rosyjskich dziennikarzy wyszukiwarce „Sota” znalazły się wpisy dotyczące obywateli Białorusi, w tym także osób związanych z polskimi mediami. Wśród nich widnieje redaktor portalu Znadniemna.pl, Andrzej Pisalnik, oznaczony jako „aktywnie poszukiwany” na podstawie artykułu rosyjskiego kodeksu karnego. Wyszukiwarka, dostępna pod adresem mvd.sotaproject.com, prezentuje dane

Historia, Z-SUPERNEWS, Ziemia Grodzieńska

W 160. rocznicę urodzin Wacława Malinowskiego przypominamy postać grodnianina, który należał do pokolenia budującego fundamenty II Rzeczypospolitej. Urodzony w sierpniu 1866 roku działacz narodowy, ziemianin i senator I kadencji pozostawił po sobie trwały ślad jako człowiek głęboko związany z tradycją Kresów i odpowiedzialny za ich miejsce w odradzającym się państwie.

Malinowski przyszedł na świat 18 sierpnia 1866 roku w Grodnie – mieście, które w drugiej połowie XIX wieku pozostawało jednym z najważniejszych ośrodków kultury i aktywności patriotycznej na północno‑wschodnich ziemiach dawnej Rzeczypospolitej. Dorastał w środowisku ziemiańskim, gdzie pamięć historyczna, etos pracy i przywiązanie do polskości były przekazywane z pokolenia na pokolenie. W takich warunkach kształtowało się jego poczucie odpowiedzialności za wspólnotę oraz przekonanie, że przetrwanie narodu wymaga zarówno aktywności społecznej, jak i gospodarczego wzmocnienia lokalnych struktur.

W młodości angażował się w inicjatywy niepodległościowe i narodowe, które na Kresach stanowiły fundament późniejszego ruchu Narodowej Demokracji. Jako ziemianin rozumiał, że siła polskiej wspólnoty wyrasta z dobrze funkcjonujących majątków, spółdzielni i instytucji lokalnych, dlatego wspierał rozwój oświaty, samoorganizację środowisk wiejskich oraz modernizację rolnictwa. Jego działalność była typowa dla kresowych elit, które w warunkach ograniczeń politycznych budowały polskie życie społeczne konsekwentnie i długofalowo.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku Malinowski wszedł do życia politycznego odrodzonej Polski. W 1922 roku został wybrany senatorem I kadencji z list Narodowej Demokracji, reprezentując ziemie północno‑wschodnie, które wymagały szczególnej troski ze względu na zniszczenia wojenne, napięcia narodowościowe i potrzebę odbudowy instytucji. W Senacie koncentrował się na sprawach rolnictwa, samorządu i organizacji państwa, podkreślając konieczność wzmacniania lokalnych struktur oraz rozwijania nowoczesnych form gospodarowania. Jego wystąpienia cechowała rzeczowość i doświadczenie człowieka, który znał realia Kresów z codziennego życia, a nie z urzędowych raportów.

Po zakończeniu kadencji wrócił do pracy gospodarczej i społecznej. Ostatnie lata życia spędził w Kobryniu, gdzie zmarł 4 marca 1932 roku. Jego odejście zamknęło biografię człowieka, który całe życie pozostał wierny ziemi grodzieńskiej i wartościom wyniesionym z domu: odpowiedzialności, pracy i służbie wspólnocie.

Dziś, w 160. rocznicę jego urodzin, Wacław Malinowski jawi się jako reprezentant kresowego ziemiaństwa, które wniosło ogromny wkład w budowę II Rzeczypospolitej. Jego droga życiowa pokazuje, jak ważną rolę w odrodzeniu państwa odegrali ludzie zakorzenieni w tradycji Grodna, a jednocześnie gotowi do działania w nowoczesnych strukturach politycznych. To biografia człowieka, który łączył przeszłość z przyszłością i współtworzył fundamenty niepodległej Polski.

Oprac. Adolf Gorzkowski, portret Wacława Malinowskiego – rekonstrukcja inspirowana epoką, wykonana z wykorzystaniem technologii AI

0 Comments

W 160. rocznicę urodzin Wacława Malinowskiego przypominamy postać grodnianina, który należał do pokolenia budującego fundamenty II Rzeczypospolitej. Urodzony w sierpniu 1866 roku działacz narodowy, ziemianin i senator I kadencji pozostawił po sobie trwały ślad jako człowiek głęboko związany z tradycją Kresów i odpowiedzialny za ich

Społeczeństwo, Wiadomości z Polski, Z-SUPERNEWS

W dniach 10–16 sierpnia 2026 r. Straż Graniczna odnotowała 34 przypadki opuszczenia Polski przez obywateli Białorusi w związku z decyzjami administracyjnymi dotyczącymi legalności pobytu. Trzydzieści osób wykonało decyzję dobrowolnie, natomiast cztery zostały wyprowadzone z kraju w trybie przymusowym. Dane te wpisują się w szerszy trend zaostrzonych kontroli wobec cudzoziemców z państw uznawanych za szczególnie wrażliwe z punktu widzenia bezpieczeństwa.

Cotygodniowe zestawienia Straży Granicznej pokazują, że działania wobec obywateli Białorusi mają charakter systematyczny i wynikają z obowiązujących procedur dotyczących kontroli legalności pobytu. Po kryzysie granicznym z 2021 roku oraz kolejnych sygnałach o aktywności białoruskich służb na terenie Unii Europejskiej polskie instytucje bezpieczeństwa utrzymują podwyższoną czujność wobec osób przebywających w Polsce na podstawie wiz humanitarnych, zezwoleń czasowych czy pracowniczych. W latach 2024–2026 wygasa wiele dokumentów wydanych w okresie masowej migracji po protestach w Mińsku, co prowadzi do zwiększonej liczby decyzji administracyjnych.

Wzrost liczby zobowiązań do powrotu wynika również z intensywnych kontroli rynku pracy, które ujawniają przypadki zatrudnienia bez wymaganych zezwoleń, oraz z przepisów ułatwiających wydawanie decyzji w sytuacjach naruszenia warunków pobytu. W części przypadków działania SG mają charakter prewencyjny i są związane z przesłankami bezpieczeństwa państwa.

Liczba 34 decyzji w jednym tygodniu mieści się w typowym zakresie obserwowanym w ostatnich miesiącach, kiedy to SG raportuje od 20 do 45 podobnych przypadków tygodniowo. Większość osób opuszcza Polskę dobrowolnie, co wskazuje, że dominują kwestie formalne, takie jak brak aktualnych dokumentów, a nie naruszenia prawa o charakterze kryminalnym.

Obserwowany trend potwierdza, że Polska przechodzi od liberalnej polityki wobec Białorusinów z pierwszych lat po protestach 2020 roku do modelu bardziej restrykcyjnego, w którym kluczową rolę odgrywa bezpieczeństwo państwa oraz kontrola legalności pobytu.

 Znadniemna.pl na podstawie Zerkalo.io, fot.: strazgraniczna.pl

0 Comments

W dniach 10–16 sierpnia 2026 r. Straż Graniczna odnotowała 34 przypadki opuszczenia Polski przez obywateli Białorusi w związku z decyzjami administracyjnymi dotyczącymi legalności pobytu. Trzydzieści osób wykonało decyzję dobrowolnie, natomiast cztery zostały wyprowadzone z kraju w trybie przymusowym. Dane te wpisują się w szerszy trend

Religia, Z-SUPERNEWS, Ziemia Mohylewska

Roman Schulz, polski dominikanin od blisko dwóch dekad związany z Mohylewem, nie otrzymał zgody władz na dalszą posługę w Białorusi. Decyzja oznacza, że wspólnota dominikańska będzie zmuszona zakończyć swoją obecność w parafii św. Kazimierza i św. Jadwigi.

Jak informują wierni, odmowa przedłużenia pozwolenia dotyczy o. Romana Schulza — znanego organizatora corocznego Mohylewskiego Kongresu Różańcowego oraz propagatora kultu św. królowej Jadwigi. Pożegnanie ze wspólnotą odbyło się 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, podczas odpustu w mohylewskiej katedrze, z udziałem nuncjusza apostolskiego abp. Ignazio Ceffalii oraz metropolity mińsko‑mohylewskiego abp. Józefa Staniewskiego.

Schulz pracował na Białorusi niemal 20 lat, a od 2012 roku był administratorem parafii św. Kazimierza i św. Jadwigi. Jak przekazują wierni, aby dominikanie mogli kontynuować posługę w Mohylewie, konieczna byłaby obecność co najmniej dwóch zakonników — czego w obecnych warunkach nie da się zapewnić. Przez pewien czas dominikanie będą jeszcze wspierać parafię, lecz w końcu będą zmuszeni przekazać ją innym kapłanom. Wierni wyrażają nadzieję, że biskupi znajdą duchownych gotowych kontynuować rozwój parafii oraz szerzenie kultu św. Jadwigi.

Wcześniej przedstawiono projekt budowy nowego kościoła i klasztoru dominikanów w Mohylewie, który — wobec aktualnej sytuacji — został zawieszony.

To nie pierwszy raz, gdy o. Schulz spotyka się z odmową przedłużenia pozwolenia na działalność duszpasterską: podobna sytuacja miała miejsce w 2016 roku, lecz wówczas decyzję cofnięto. Według wiernych, także teraz skierowano do władz prośbę o ponowne rozpatrzenie sprawy o. Schulza oraz dziesięciu innych polskich kapłanów archidiecezji. Problem jest szczególnie dotkliwy w diecezjach mińsko‑mohylewskiej i pińskiej, gdzie brak księży staje się coraz bardziej odczuwalny.

Znadniemna.pl na podstawie Katolik.life, na zdjęciu: o. Roman Szulc, fot.: Katolik.life

0 Comments

Roman Schulz, polski dominikanin od blisko dwóch dekad związany z Mohylewem, nie otrzymał zgody władz na dalszą posługę w Białorusi. Decyzja oznacza, że wspólnota dominikańska będzie zmuszona zakończyć swoją obecność w parafii św. Kazimierza i św. Jadwigi. Jak informują wierni, odmowa przedłużenia pozwolenia dotyczy o.

Białoruś, Religia, Z-SUPERNEWS

Emerytowany metropolita mińsko-mohylewski poinformował wiernych o swoim stanie zdrowia po niedawnej hospitalizacji. W krótkim nagraniu wideo podziękował za modlitwy i wyraził nadzieję na szybki powrót do pełni sił.

Po uroczystościach odpustowych, podczas których czuł się dobrze i normalnie pełnił posługę, abp Tadeusz Kondrusiewicz udał się na rutynowe badania kontrolne. Wykonane EKG wzbudziło niepokój lekarzy, którzy natychmiast skierowali go do szpitala. Tam przeprowadzono angioplastykę, wszczepiono kilka nowych stentów oraz udrożniono te założone wcześniej. Jak podkreślił sam hierarcha, nie odczuwał bólu ani innych wyraźnych dolegliwości, jednak specjaliści uznali, że jego stan wymaga natychmiastowej interwencji — określili go jako przedzawałowy.

Obecnie arcybiskup przechodzi rehabilitację w Aksakowszczyźnie pod Mińskiem. W nagraniu skierowanym do wiernych dziękuje za modlitwy, pamięć i troskę, zapewniając, że duchowe wsparcie jest dla niego realną pomocą w czasie powrotu do zdrowia. Wyraża również nadzieję, że wkrótce znów stanie przy ołtarzu i będzie mógł kontynuować posługę, choć już jako emerytowany metropolita.

Na zakończenie przekazu prosi o dalszą modlitwę i błogosławi wszystkim, którzy towarzyszą mu w chorobie.

Znadniemna.pl na podstawie Ekai.pl, fot.: Catholic.by

0 Comments

Emerytowany metropolita mińsko-mohylewski poinformował wiernych o swoim stanie zdrowia po niedawnej hospitalizacji. W krótkim nagraniu wideo podziękował za modlitwy i wyraził nadzieję na szybki powrót do pełni sił. Po uroczystościach odpustowych, podczas których czuł się dobrze i normalnie pełnił posługę, abp Tadeusz Kondrusiewicz udał się na

Widget Image
Connect with:
© Znadniemna.pl
Przejdź do treści