logo
mobile-logo
HomeStandard Blog Whole Post
Społeczeństwo, Wiadomości z Polski, Z-SUPERNEWS

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Litwy poinformowało, że w ramach złożonego fake newsa publikowano fake newsy, rzekomo powiązane z litewską dyplomacją. Dochodzenie w tej sprawie prowadzą już na Litwie odpowiednie służby. Hakerzy, którzy zaatakowali konto na Twitterze Tomasza Sakiewicza, stronę „Poland Daily” oraz portal Związku Polaków na Białorusi Znadniemna.pl, zablokowali także szefowi „GP” dostęp do tweetdecka – aplikacji do zarządzania Twitterem. Jak dowiedział się portal Niezalezna.pl – atak na powiązany z Telewizją Republiką serwis „Poland Daily” został dokonany z Rygi, stolicy Łotwy.

Rasa Jakilaitiene, rzeczniczka litewskiego ministra spraw zagranicznych, powiedziała, że fałszywa wiadomość została umieszczona na polskiej stronie internetowej.

Fałszywe wiadomości pojawiły się na Polanddaily.com. W zamieszczonym tam artykule znalazła się uwaga ministra Linkeviciusa, w której twierdził, że na Białoruś trzeba wysłać siły pokojowe – powiedziała rzeczniczka.

Rzeczniczka litwewskiego MSZ zwróciła uwagę, że dla podniesienia wiarygodności fake newsa w artykule pojawiała się także wzmianka na temat polskiego ministra spraw zagranicznych.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Litwy wydało oświadczenie zaprzeczające fałszywym informacjom. Potwierdzono, że odpowiednie służby wszczęły już w tej sprawie dochodzenie.

Jest wysoce prawdopodobne, że trwa cyberatak informacyjny, który jest obecnie badany przez władze litewskie – czytamy w komunikacie.

Redaktor naczelny „Gazety Polskiej” stracił dostęp do konta (zmieniono hasło), na którym wstawiono odnośnik do artykułu zamieszczonego na portalu Znadniemna.pl, który prowadzi Związek Polaków na Białorusi. Ów artykuł to także cyberprowokacja. Dowiadujemy się z niego, że „Polska i Litwa wzywają NATO do wysłania wojsk na Białoruś”.

Podrobiony artykuł na portalu „Poland Daily” nosił tytuł „Polska i Litwa naciskają na wysłanie wojsk na Białoruś”. Napisany był w języku angielskim i podobnie jak publikacja wrzucona na Znadniemna.pl, dezinformował o rzekomych naciskach Polski, Litwy i Stanów Zjednoczonych na NATO. W tekście pojawiły się też nazwiska ministra spraw zagranicznych Polski Zbigniewa Rau oraz Swiatłany Cichanouskiej. Na zdjęciu głównym umieszczono szefa litewskiej dyplomacji Linasa Linkevičiusa.

To nie pierwszy rosyjski atak na media związane ze „Strefą Wolnego Słowa”. Przypomnijmy: w maju 2020 r. portal Niezalezna.pl dwukrotnie padł ofiarą rosyjskich hakerów, którzy zmieniali treść naszych publikacji.

Na naszą stronę (a także na portale Telewizji Republika, Radia Szczecin, olsztyn24.pl oraz stronę gminy Orzysz, gdzie znajduje się garnizon) wstawiono artykuł pt. Amerykanie „chwalą” pobyt w Drawsku. „Jedyne czym mogą strzelić to gumki od majtek”

Gdy opublikowaliśmy informację o tym ataku, Rosjanie dokonali kolejnego włamania, zmieniając ją na „newsa”, że Niezalezna.pl przyznaje się do autorstwa wcześniejszego artykułu.

To nie koniec działań Moskwy przeciwko naszym mediom. Pod koniec maja na anglojęzycznym prorosyjskim portalu „The Duran” ukazał się „wywiad”, przeprowadzony rzekomo przez Katarzynę Gójską dla „Gazety Polskiej”. Rozmówcą wicenaczelnej tygodnika miał być amerykański generał broni Christopher G. Cavoli, dowódca sił amerykańskich w Europie. Nie trzeba chyba dodawać, że rozmowa, w której Cavoli twierdzi, że Polska i kraje bałtyckie są fatalnie zorganizowane pod względem militarnym, została w całości wymyślona.

Znadniemna.pl za niezalezna.pl

0 Comments

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Litwy poinformowało, że w ramach złożonego fake newsa publikowano fake newsy, rzekomo powiązane z litewską dyplomacją. Dochodzenie w tej sprawie prowadzą już na Litwie odpowiednie służby. Hakerzy, którzy zaatakowali konto na Twitterze Tomasza Sakiewicza, stronę „Poland Daily” oraz portal Związku Polaków na

Religia, Z-SUPERNEWS, Ziemia Witebska

Podczas uroczystości ku czci Matki Bożej Brasławskiej – Królowej Jezior, które 22 sierpnia zgromadziły w Brasławiu rzesze wiernych z całej Białorusi, nuncjusz apostolski w Republice Białoruś, abp Ignazio Ceffalia, wezwał katolików do troski o dobro wspólne, budowania mostów i niesienia pocieszenia w trudnym czasie dla kraju. Jego słowa, cytowane w depeszy Katolickiej Agencji Informacyjnej i szeroko komentowane w białoruskich mediach kościelnych, wybrzmiały szczególnie mocno w sanktuarium, które od lat jest duchowym centrum regionu.

Uroczystej Mszy świętej przewodniczył biskup witebski Aleh Butkiewicz, a koncelebrowali ją m.in. abp Ignazio Ceffalia, bp Jerzy Kasabucki oraz archimandryta Siergiej Hajek. W liturgii uczestniczyli również przedstawiciele władz lokalnych, co podkreśliło znaczenie święta nie tylko jako wydarzenia religijnego, lecz także – społecznego. Jak przypominają białoruskie źródła, Matka Boża – Królowa Jezior jest dla mieszkańców Brasławszczyzny opiekunką rodzin, miejscowości i całego regionu, a tegoroczne hasło uroczystości brzmiało: „Trwać z Maryją – Sławić Boga – Budować pokój”.

W homilii bp Butkiewicz mówił o konieczności dokonywania właściwych wyborów moralnych i o tym, że życie „z Maryją” oznacza życie zgodne z Ewangelią, które prowadzi do pokoju w sercu, rodzinie i kraju. Zachęcał wiernych, by pytali samych siebie, komu ufają bardziej – Chrystusowi czy „smokowi”, czyli złu, które próbuje ich odciągnąć od dobra.

Po zakończeniu liturgii głos zabrał nuncjusz apostolski abp Ignazio Ceffalia. W swoim wystąpieniu podkreślił piękno i wartość białoruskiej tradycji chrześcijańskiej, zachęcając wiernych, by jej strzegli i pielęgnowali. Mówił o potrzebie świadków wiary, którzy potrafią „nieść pocieszenie, budować mosty i siać dobro”. Zwrócił uwagę, że sanktuarium w Brasławiu jest miejscem, które przemawia do serc w ciszy i pomaga wiernym odnaleźć duchową równowagę. Przekazał również pozdrowienia i błogosławieństwo od papieża Leona XIV, zapewniając, że Ojciec Święty modli się za Kościół na Białorusi, aby pozostawał znakiem nadziei i pokoju.

Władze lokalne, reprezentowane przez przewodniczącą Brasławskiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego Alenę Babinską, podkreśliły rolę Kościoła w wychowaniu młodzieży, kształtowaniu wartości rodzinnych i moralnych oraz w rozwoju społecznym regionu. Wyraziły wdzięczność duchownym za ich pracę i troskę o sanktuarium, które stało się ważnym miejscem dla turystów i pielgrzymów.

Na zakończenie uroczystości biskup Butkiewicz oraz kustosz bazyliki w Brasławiu ks. Stanisław Mrzygłód podziękowali wiernym za obecność, modlitwę i przygotowanie święta, zapraszając jednocześnie na przyszłoroczne obchody. Dla mieszkańców Brasławszczyzny to wydarzenie pozostaje nie tylko religijnym świętem, lecz także momentem wspólnoty, wdzięczności i modlitwy za rodziny, region i całą Białoruś.

Znadniemna.pl na podstawie Ekai.pl oraz Waladarka.by, na zdjęciu: przemawia nuncjiusz apostolski abp Ignazio Ceffalia, fot.: Waladarka.by

0 Comments

Podczas uroczystości ku czci Matki Bożej Brasławskiej – Królowej Jezior, które 22 sierpnia zgromadziły w Brasławiu rzesze wiernych z całej Białorusi, nuncjusz apostolski w Republice Białoruś, abp Ignazio Ceffalia, wezwał katolików do troski o dobro wspólne, budowania mostów i niesienia pocieszenia w trudnym czasie dla

Białoruś, Oświata, Z-SUPERNEWS

Ruch harcerski na Białorusi obchodzi 25‑lecie swojej działalności. Jubileusz stał się okazją do przypomnienia historii skautingu w tym kraju, który od końca lat 90. rozwijał się dzięki zaangażowaniu instruktorów, młodzieży i środowisk lokalnych. Uroczystości rocznicowe odbyły się w Trokielach (dekanat raduński), o czym informuje witryna Diecezji Grodzieńskiej Grodnensis.by, relacjonująca spotkanie drużynowych, instruktorów i harcerzy z różnych regionów kraju.

W Trokielach wspominano początki ruchu, pierwsze drużyny powstające w Grodnie i Mińsku oraz ludzi, którzy przez lata budowali harcerstwo w trudnych warunkach społecznych i organizacyjnych. Najstarsi instruktorzy opowiadali o pracy z młodzieżą w czasach, gdy skauting dopiero odradzał się na Białorusi po dziesięcioleciach przerwy, a każda nowa drużyna była świadectwem determinacji i wiary w sens wychowania opartego na odpowiedzialności, służbie i braterstwie.

Podkreślano, że przez ćwierć wieku harcerstwo na Białorusi stało się ważną przestrzenią rozwoju młodych ludzi. Dla wielu z nich było miejscem, w którym mogli odkrywać swoje talenty, uczyć się samodzielności i budować więzi, które często wykraczały poza lokalne środowisko. Wspominano także o współpracy z polskimi drużynami i o tym, że ruch na Białorusi od początku czerpał z tradycji harcerstwa Rzeczypospolitej, łącząc ją z własnym doświadczeniem skautowym.

Jubileusz miał charakter nie tylko świąteczny, lecz także symboliczny. Był potwierdzeniem, że mimo trudności harcerstwo na Białorusi przetrwało i nadal wychowuje kolejne pokolenia młodzieży w duchu wartości, które pozostają aktualne niezależnie od sytuacji politycznej. Dla Polaków na Białorusi to ważny sygnał, że skauting pozostaje jednym z najbardziej trwałych elementów życia społecznego, łącząc tradycję, lokalną tożsamość i nowoczesne wychowanie młodzieży.

Znadniemna.pl na podstawie Grodnensis.by, fot.: Grodnensis.by

0 Comments

Ruch harcerski na Białorusi obchodzi 25‑lecie swojej działalności. Jubileusz stał się okazją do przypomnienia historii skautingu w tym kraju, który od końca lat 90. rozwijał się dzięki zaangażowaniu instruktorów, młodzieży i środowisk lokalnych. Uroczystości rocznicowe odbyły się w Trokielach (dekanat raduński), o czym informuje witryna

Historia, Wiadomości z Polski, Z-SUPERNEWS

Fundacja Joachima Lelewela prowadzi zbiórkę na realizację filmu dokumentalnego „Lwów 1939”, trzeciej części cyklu poświęconego obronie miast II Rzeczypospolitej we wrześniu 1939 roku. Po „Krwi na bruku. Grodno 1939” i „Fatalnym rozkazie. Wilno 1939” twórcy wracają do historii Lwowa – miasta, które przez dziesięć dni stawiało opór niemieckiej agresji, a następnie znalazło się w dramatycznym położeniu po wkroczeniu Armii Czerwonej. Warto przypomnieć, że pierwszy z filmów, poświęcony obronie Grodna, powstał dzięki wsparciu mieszkańców Grodzieńszczyzny, którzy w lipcu 2014 roku przekazali na jego realizację ponad dziewięć tysięcy złotych.

Nowy film opowie o przebiegu walk, decyzjach dowódcy obrony gen. Władysława Langnera oraz o tragicznym finale kapitulacji przed Sowietami, którzy natychmiast złamali warunki umowy i doprowadzili do zagłady polskich oficerów. Scenariusz jest już gotowy, ekipa filmowa przeprowadziła badania studyjne we Lwowie i wybrała plenerowe lokalizacje. Projekt powstaje we współpracy z wybitnymi historykami – prof. Wojciechem Włodarkiewiczem, autorem książki „Lwów 1939”, oraz prof. Czesławem Grzelakiem, autorem „Kresów w czerwieni”. Partnerem przedsięwzięcia jest także „Kurier Galicyjski”, największe polskie pismo na Ukrainie.

Twórcy podkreślają, że prace nad filmem planowano już sześć lat temu, lecz przeszkodziła pandemia i wojna. Dziś, mimo trudnych warunków, chcą wrócić do projektu – również dlatego, że w czasie rosyjskiej agresji pamięć o polskiej obronie Lwowa nabiera szczególnego znaczenia. W 2026 roku Fundacja zamierza dotrzeć do dokumentów dotyczących gen. Langnera, spróbować zrekonstruować jego drogę ucieczki do Rumunii oraz wykorzystać wrześniowe rekonstrukcje historyczne do nakręcenia scen batalistycznych.

Fundacja dziękuje wszystkim dotychczasowym darczyńcom i zachęca do wsparcia produkcji filmu, który ma przywrócić pamięć o jednym z najważniejszych epizodów obrony Kresów w 1939 roku.

Znadniemna.pl na podstawie Zrzutka.pl, źródło ilustracji: facebook.com/LWOW1939

0 Comments

Fundacja Joachima Lelewela prowadzi zbiórkę na realizację filmu dokumentalnego „Lwów 1939”, trzeciej części cyklu poświęconego obronie miast II Rzeczypospolitej we wrześniu 1939 roku. Po „Krwi na bruku. Grodno 1939” i „Fatalnym rozkazie. Wilno 1939” twórcy wracają do historii Lwowa – miasta, które przez dziesięć dni

Społeczeństwo, Wiadomości z Polski, Z-SUPERNEWS

Prezydent RP Karol Nawrocki od początku urzędowania rozpatrzył już kilkaset wniosków o nadanie polskiego obywatelstwa. Łącznie wyróżnił 65 cudzoziemców, w tym dwóch Białorusinów i kilkunastu Ukraińców. Część decyzji zapada błyskawicznie, nawet w ciągu kilku dni, ale rośnie również liczba odmów. To pokazuje, że prezydencka ścieżka – choć najszybsza – nie jest dostępna dla wszystkich, a dla wielu osób kluczowe pozostają inne procedury, często długie i nieprzewidywalne.

Tempo rozpatrywania wniosków w Kancelarii Prezydenta bywa bardzo wysokie, jednak nie zawsze kończy się pozytywnie. Białoruski niezależny portal Reform.news zwraca uwagę, że decyzje prezydenckie to tylko jedna z kilku dróg do obywatelstwa. Większość cudzoziemców – w tym Białorusinów – musi korzystać z procedur prowadzonych przez wojewodów: uznania za obywatela, naturalizacji po latach pobytu czy uproszczonych trybów dla osób o polskich korzeniach. To właśnie te ścieżki są najbardziej obciążone biurokracją i niepewnością.

Sytuacja Białorusinów starających się o legalizację swojego pobytu oraz określenia statusu w Polsce pozostaje szczególnie trudna. Tysiące osób, które po 2020 roku uciekły przed represjami reżimu Łukaszenki, od lat czekają na decyzje pobytowe, często bez jasnych terminów i bez możliwości przewidzenia rozstrzygnięcia. Wielu z nich – mimo pracy, działalności społecznej czy naukowej – nadal nie ma stabilnego statusu, który pozwoliłby im bezpiecznie żyć w Polsce.

W środowiskach białoruskich podkreśla się, że choć pojedyncze decyzje prezydenta – jak nadanie obywatelstwa dwóm działaczom – są odbierane jako gest solidarności, nie rozwiązują problemów tysięcy innych osób. System pozostaje nierównomierny: jedni otrzymują obywatelstwo w kilka dni, inni tkwią w zawieszeniu przez lata.

Dlatego coraz częściej w środowiskach przymusowych migrantów pojawia się pytanie, czy polskie procedury obywatelskie są dostosowane do realnych potrzeb ludzi, którzy znaleźli w Polsce schronienie przed autorytarnymi reżimami. Dla wielu Białorusinów obywatelstwo byłoby nie tylko formalnym potwierdzeniem ich obecności w kraju, lecz przede wszystkim gwarancją bezpieczeństwa i stabilności po latach niepewności.

Znadniemna.pl na podstawie Reform.news, fot.: x.com/NawrockiKn/Mikołaj Bujak/KPRP

0 Comments

Prezydent RP Karol Nawrocki od początku urzędowania rozpatrzył już kilkaset wniosków o nadanie polskiego obywatelstwa. Łącznie wyróżnił 65 cudzoziemców, w tym dwóch Białorusinów i kilkunastu Ukraińców. Część decyzji zapada błyskawicznie, nawet w ciągu kilku dni, ale rośnie również liczba odmów. To pokazuje, że prezydencka ścieżka

Religia, Z-SUPERNEWS, Ziemia Witebska

Ks. Stanisław Mrzygłód, salwatorianin i wieloletni kustosz sanktuarium w Brasławiu, uzyskał kolejne przedłużenie zezwolenia na posługę duszpasterską i nie opuści Białorusi. Informacja ta, potwierdzona oficjalnie podczas uroczystości odpustowych ku czci Matki Bożej Brasławskiej Królowej Jezior, stanowi pierwszy od miesięcy pozytywny sygnał w obliczu narastających represji reżimu Aleksandra Łukaszenki wobec polskiego duchowieństwa.

Podczas uroczystości odpustowych, które odbyły się w dniach 21–22 sierpnia, pielgrzymów ponownie witał ks. Stanisław Mrzygłód. Obecność duchownego u boku biskupa witebskiego Olega Butkiewicza wywołała ogromną radość wiernych, ponieważ termin jego dotychczasowego, tymczasowego pozwolenia na pobyt upłynął bezpowrotnie 15 sierpnia. Z dostępnych informacji wynika, że proboszcz nie tylko zabezpieczył prawo do dalszej pracy duszpasterskiej, ale podjął również formalne kroki i przygotował dokumenty niezbędne do ubiegania się o obywatelstwo białoruskie.

Sprawa ks. Mrzygłoda ciągnie się od maja 2026 roku, kiedy to białoruskie władze państwowe odmówiły trzem polskim kapłanom z diecezji witebskiej prawa do kontynuowania posługi. Podczas gdy dwaj pozostali duchowni – ks. Zenon Szcząchor (saletyn) oraz o. Waldemar Kujawa – zostali ostatecznie zmuszeni do opuszczenia terytorium Białorusi, za kustoszem z Brasławia ujął się ordynariusz diecezji. Zaowocowało to wówczas jedynie trzymiesięcznym, przejściowym pozwoleniem na kontynuowanie posługi.

Decyzje odmowne uderzające w polskich księży wpisują się w szeroko zakrojoną i systematyczną politykę Mińska, nakierowaną na eliminowanie zagranicznego duchowieństwa. Sytuacja ta bezpośrednio zagraża ciągłości pracy duszpasterskiej w regionie. Kościół Katolicki na Białorusi od lat zmaga się z dotkliwym brakiem rodzimych powołań, przez co wydalanie kapłanów z Polski pozostawia dziesiątki lokalnych parafii bez stałej opieki kapłańskiej.

Przypadek sanktuarium w Brasławiu nie odwraca całkowicie negatywnego trendu, ale daje nadzieję katolickiej mniejszości na Białorusi. Wiadomo, że w kraju wciąż przebywa część kapłanów z diecezji grodzieńskiej oraz mińsko-mohylewskiej, którzy pomimo braku zgody na posługę nie zdecydowali się na natychmiastowy wyjazd. Duchowni ci oczekują na ponowne rozpatrzenie swoich spraw na najwyższym szczeblu państwowym. W ich obronie aktywnie interweniuje metropolita mińsko-mohylewski, arcybiskup Józef Staniewski. Lokalni wierni prowadzą nieustanne modlitwy w intencji pomyślnego rozwiązania kryzysu, licząc na to, że urzędniczy precedens z Brasławia otworzy drogę do legalizacji pobytu również dla innych polskich misjonarzy.

Znadniemna.pl na podstawie Katolik.life, na zdjęciu: ks. Stanisław Mrzygłód i biskup witebski Oleg Butkiewicz, fot.: Katolik.life

0 Comments

Ks. Stanisław Mrzygłód, salwatorianin i wieloletni kustosz sanktuarium w Brasławiu, uzyskał kolejne przedłużenie zezwolenia na posługę duszpasterską i nie opuści Białorusi. Informacja ta, potwierdzona oficjalnie podczas uroczystości odpustowych ku czci Matki Bożej Brasławskiej Królowej Jezior, stanowi pierwszy od miesięcy pozytywny sygnał w obliczu narastających represji

Społeczeństwo, Wiadomości z Polski, Z-SUPERNEWS

Dzisiaj, 22 sierpnia 2026 roku, w Warszawie odbyły się uroczystości pogrzebowe Aleksandra Milinkiewicza, jednego z najwybitniejszych liderów białoruskiej opozycji demokratycznej, fizyka, samorządowca, działacza narodowego i przyjaciela Polaków. W Archikatedrze św. Jana Chrzciciela oraz na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach gromadzili się bliscy, przedstawiciele środowisk białoruskich i polskich, politycy, działacze społeczni oraz ludzie kultury, by oddać hołd człowiekowi, który całe życie poświęcił wolności, godności i europejskiej przyszłości Białorusi.

Aleksander Milinkiewicz odszedł 11 sierpnia o godzinie 7:15 rano, po wielu miesiącach walki o zdrowie po ciężkiej operacji przeprowadzonej w listopadzie 2025 roku. Jego śmierć poruszyła zarówno Białorusinów, jak i Polaków, dla których był symbolem dialogu, odwagi i niezmiennej wiary w sens pracy na rzecz dobra wspólnego. W sobotę w Warszawie odbyło się jego ostatnie pożegnanie.

Uroczystości rozpoczęły się w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela, gdzie wystawiono trumnę i gdzie licznie zgromadzeni Białorusini i Polacy mogli oddać mu hołd. W świątyni panowała atmosfera skupienia i wdzięczności. W przemówieniach podkreślano, że Milinkiewicz należał do pokolenia białoruskich intelektualistów, dla których nauka, kultura i polityka były naturalnymi elementami służby publicznej. Wspominano jego łagodność, życzliwość i niezwykłą kulturę osobistą, które wyróżniały go na tle ostrej, często brutalnej rzeczywistości białoruskiego życia politycznego.

Podczas uroczystości ogłoszono decyzję Prezydenta RP Karola Nawrockiego o pośmiertnym uhonorowaniu Aleksandra Milinkiewicza Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczpospolitej. Odznaczenie to, jedno z najwyższych w państwowym systemie wyróżnień, podkreślało znaczenie jego wieloletniej działalności na rzecz wolności, demokracji i praw człowieka oraz jego wyjątkową rolę w budowaniu relacji między Polakami i Białorusinami. Informacja o nadaniu orderu została przyjęta przez zgromadzonych z głębokim wzruszeniem.

Po mszy kondukt żałobny udał się na Cmentarz Wojskowy na Powązkach. Tam, wśród osób zasłużonych dla wolności i demokracji, spoczął człowiek, który przez dekady pozostawał jednym z najważniejszych głosów białoruskiego odrodzenia narodowego. W ostatniej drodze towarzyszyli mu przedstawiciele diaspory białoruskiej, działacze społeczni, politycy, naukowcy i przyjaciele. Wspominano go jako człowieka, który potrafił łączyć środowiska, inspirować młodych i budować mosty między narodami.

Milinkiewicz urodził się 25 lipca 1947 roku w Grodnie, w rodzinie o głębokich tradycjach patriotycznych. Jego pradziadek walczył w Powstaniu Styczniowym i został represjonowany przez władze carskie, a dziadek był działaczem białoruskiej mniejszości narodowej w II Rzeczypospolitej. Rodzice Milinkiewicza pracowali w Domu Sierot Janusza Korczaka i znali wielkiego pedagoga osobiście. Wspomnienia o Korczaku – o jego podejściu do dzieci, o atmosferze domu, o szacunku dla słabszych – były ważną częścią rodzinnej pamięci Milinkiewicza. Jak podkreślał, to właśnie korczakowski duch odpowiedzialności i służby publicznej ukształtował jego wrażliwość, a później całe życie zawodowe i polityczne.

Sam Milinkiewicz był z wykształcenia fizykiem, doktorem nauk, autorem około 65 prac naukowych i monografii. Pracował w Akademii Nauk Białoruskiej SRR, wykładał na Uniwersytecie Grodzieńskim, kierował katedrą na Uniwersytecie w Algierii, odbywał staże we Francji, USA i Polsce.

W latach 1990–1996 był wicemerem Grodna, odpowiadając za edukację, kulturę, służbę zdrowia, młodzież, sport, media, religię, stosunki międzynarodowe i ochronę dziedzictwa historycznego. Kierował organizacją „Ratusz”, która zajmowała się ochroną grodzieńskich zabytków. To on odnalazł miejsce pochówku ostatniego króla Rzeczypospolitej Obojga Narodów, Stanisława Augusta Poniatowskiego w Wołczynie, za co został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi dla Kultury Polskiej. Organizował renowację grodzieńskich zabytków, w tym zabytkowego zegara wieżowego na kościele farnym.

Polacy na Białorusi pamiętają go jako człowieka wyjątkowo zasłużonego dla przyjaźni między narodami. Związek Polaków na Białorusi nadał mu tytuł Członka Honorowego, doceniając jego wsparcie, życzliwość i konsekwentną obronę praw polskiej mniejszości.

Największym wydarzeniem jego działalności politycznej były wybory prezydenckie w marcu 2006 roku, w których był wspólnym kandydatem opozycyjnego Kongresu Sił Demokratycznych. Po brutalnie sfałszowanych wyborach wezwał swoich zwolenników do demonstracji w centrum Mińska, która przerodziła się w protest okupacyjny. Został aresztowany na 15 dni. Po wyborach stworzył ruch „O Wolność”, którym kierował do 2016 roku. Był laureatem Nagrody Sacharowa oraz Nagrody im. Kazimierza Pułaskiego „Rycerz Wolności”.

W ostatnich latach życia, na emigracji w Polsce, współtworzył Wolny Uniwersytet Białoruski i doradzał Swiatłanie Cichanouskiej. Pozostał wierny swoim wartościom: konserwatywno‑chrześcijańskim, republikańskim, głęboko zakorzenionym w tradycji białoruskiego odrodzenia narodowego.

Jego odejście jest bolesne, bo odchodzi człowiek, który potrafił mówić o wolności bez patosu, a o demokracji bez nienawiści. Człowiek, który wierzył, że Białoruś może być domem dla wszystkich — niezależnie od narodowości, języka czy wyznania.

Cześć Jego Pamięci.

Znadniemna.pl, fot.: facebook.com

0 Comments

Dzisiaj, 22 sierpnia 2026 roku, w Warszawie odbyły się uroczystości pogrzebowe Aleksandra Milinkiewicza, jednego z najwybitniejszych liderów białoruskiej opozycji demokratycznej, fizyka, samorządowca, działacza narodowego i przyjaciela Polaków. W Archikatedrze św. Jana Chrzciciela oraz na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach gromadzili się bliscy, przedstawiciele środowisk białoruskich i

Religia, Z-SUPERNEWS

Władze rosyjskie nałożyły na polskiego duchownego, ks. Grzegorza Zwolińskiego, praktycznie dożywotni zakaz wjazdu do Federacji Rosyjskiej. Sąd w Kirowie 19 sierpnia odrzucił jego skargę na decyzję służb migracyjnych, potwierdzając obowiązywanie 50‑letniego zakazu. Sprawa, o której oficjalnie nie informowano, wpisuje się w coraz bardziej widoczną praktykę wypychania polskich księży z przestrzeni publicznej zarówno w Rosji, jak i na Białorusi, z którą Federacja Rosyjska tworzy tzw. państwo związkowe.

Ksiądz Grzegorz Zwoliński przez wiele lat był proboszczem rzymskokatolickiej parafii w Kirowie. Zainicjował tam m.in. centrum pomocy dla kobiet w ciąży i matek z dziećmi pod nazwą „Betlejem w Wiatce” – jedno z nielicznych takich miejsc w całym obwodzie kirowskim, liczącym ponad milion mieszkańców. Mimo wieloletniej pracy duszpasterskiej i społecznej duchowny niespodziewanie otrzymał decyzję o zakazie wjazdu do Rosji na 50 lat — okres, który w praktyce oznacza dożywotnie wykluczenie. Rosyjskie instytucje nie podały żadnych oficjalnych powodów, a sprawa nie była komunikowana publicznie. Jak wynika z relacji samego księdza, przyczyny przedstawione mu przez służby migracyjne były nietypowe i nie miały związku z działalnością duszpasterską.

19 sierpnia sąd w Kirowie rozpatrzył jego skargę na działania regionalnej służby migracyjnej. Duchowny potwierdził, że jego odwołanie zostało oddalone, a zakaz pozostaje w mocy. Oznacza to definitywne zakończenie obecności polskiego duchownego w rosyjskim życiu religijnym i społecznym.

W sprawie ks. Zwolińskiego łatwo dostrzec analogię do polityki władz Białorusi, które w ostatnich latach systematycznie wypierają polskich księży z życia religijnego i społecznego. W Mińsku, na Grodzieńszczyźnie i w innych regionach Białorusi cofano pozwolenia na pracę duszpasterską, odmawiano wiz, a niektórych duchownych deportowano bez podania przyczyn. W obu państwach Kościół Katolicki — tradycyjnie związany z polską oraz europejską kulturą i tożsamością — jest postrzegany jako instytucja niezależna, a więc potencjalnie niekontrolowana. Dlatego zarówno Rosja, jak i Białoruś sięgają po podobne narzędzia: administracyjne zakazy, decyzje migracyjne, działania wymierzone w lokalne wspólnoty. Przypadek księdza Zwolińskiego wpisuje się w ten szerszy trend, pokazując, że presja na polskich duchownych nie jest incydentem, lecz elementem konsekwentnej polityki władz obu państw.

Znadniemna.pl na podstawie Katolik.life, na zdjęciu: ks. Grzegorz Zwoliński, fot.: media społecznościowe duchownego

0 Comments

Władze rosyjskie nałożyły na polskiego duchownego, ks. Grzegorza Zwolińskiego, praktycznie dożywotni zakaz wjazdu do Federacji Rosyjskiej. Sąd w Kirowie 19 sierpnia odrzucił jego skargę na decyzję służb migracyjnych, potwierdzając obowiązywanie 50‑letniego zakazu. Sprawa, o której oficjalnie nie informowano, wpisuje się w coraz bardziej widoczną praktykę

Historia, Z-SUPERNEWS, Ziemia Grodzieńska

82 lata temu, 21 sierpnia 1944 roku, pod Surkontami doszło do starcia, które w polskiej pamięci historycznej uchodzi za symboliczny początek powojennego konfliktu między Armią Krajową a sowieckim aparatem bezpieczeństwa. Oddział mjr. Macieja Kalenkiewicza „Kotwicza” podjął śmiertelną walkę z przeważającymi siłami NKWD w momencie, gdy na Kresach kończyła się wojna z Niemcami, a zaczynała nowa – o kształt polskiej niepodległości.

Bitwa pod Surkontami była jednym z tych momentów, w których historia nagle odsłania swoją prawdziwą twarz. Dla żołnierzy Armii Krajowej, jeszcze niedawno współdziałających z Armią Czerwoną przeciwko Niemcom, choćby w trakcie wyzwolenia Wilna, czyli – operacji „Ostra Brama”, zderzenie z NKWD było brutalnym przypomnieniem, że „wyzwolenie” przyniesione przez Sowietów oznaczało w praktyce likwidację wszelkich niezależnych polskich struktur. Oddział „Kotwicza”, wyczerpany wcześniejszymi walkami, znalazł się w sytuacji bez wyjścia, ale mimo to podjął bój, który zakończył się śmiercią dowódcy i większości jego ludzi. Kalenkiewicz, jeden z najzdolniejszych oficerów cichociemnych, był świadomy, że konflikt z Sowietami jest nieunikniony — Surkonty stały się miejscem, w którym ta świadomość przybrała formę ostatniego, desperackiego oporu.

Maciej Kalenkiwewicz, źródło ilustracji: ipn.gov.pl

W szerszej perspektywie Surkonty wyznaczają początek nowej epoki. To tam po raz pierwszy tak wyraźnie ujawniła się logika powojennego porządku: polskie podziemie, które przez lata walczyło o wolność, miało zostać uznane za przeszkodę w budowie sowieckiej dominacji. W kolejnych miesiącach podobne starcia powtarzały się na całych Kresach, a żołnierze AK byli systematycznie rozbrajani, aresztowani lub likwidowani. Miejsca ich pochówku często niszczono, a pamięć o nich próbowano wymazać — Surkonty stały się jednym z symboli tej polityki.

Ta próba wymazania pamięci nie zakończyła się wraz z upadkiem Związku Sowieckiego. Cztery lata temu cmentarz w Surkontach, miejsce spoczynku poległych żołnierzy AK, został zrównany z ziemią przez białoruskie służby. Zniszczono krzyże, tablice, betonowe obramowania, a teren wyrównano tak, jakby nigdy nie istniało tam miejsce pamięci. Ten akt barbarzyństwa był nie tylko fizycznym zniszczeniem nekropolii, lecz także symboliczną kontynuacją polityki, która od 1944 roku próbuje odebrać Surkontom ich znaczenie. Współczesna dewastacja dopełnia tragicznej opowieści: walka o pamięć o tej bitwie trwa nadal, a jej przeciwnicy posługują się dziś tymi samymi metodami — przemocą, zastraszaniem, niszczeniem śladów.

Cmentarz w Surkontach – stan sprzed lipca 2022 roku, kiedy nekropolia zostala zniszczona przez władze Białorusi, fot.: facebook.com

Dzisiejsza rocznica przypomina więc nie tylko o dramatycznym wyborze, którego dokonywali żołnierze AK, lecz także o tym, że pamięć o ich walce wciąż jest przedmiotem sporu. Surkonty są jednym z tych miejsc, gdzie historia mówi najgłośniej o cenie, jaką płacono za wierność niepodległości — i o tym, że nawet po dziesięcioleciach prawda o tej walce potrafi być dla niektórych niewygodna.

Znadniemna.pl, na zdjęciach: Cmentarz AK w Surkontach przed barbarzyńskimi działaniami władz Białorusi (po lewej) i po zaoraniu przez nie polskiej nekropolii (po prawej), fot.: facebook.com

0 Comments

82 lata temu, 21 sierpnia 1944 roku, pod Surkontami doszło do starcia, które w polskiej pamięci historycznej uchodzi za symboliczny początek powojennego konfliktu między Armią Krajową a sowieckim aparatem bezpieczeństwa. Oddział mjr. Macieja Kalenkiewicza „Kotwicza” podjął śmiertelną walkę z przeważającymi siłami NKWD w momencie, gdy

Historia, Z-SUPERNEWS, Ziemia Mińska

16 sierpnia 2026 roku w dawnym polskim majątku ziemskim Suła (w rejonie stołpeckim, obwodzie mińskim na Białorusi) doszło do najbardziej przejmującego wydarzenia w powojennej historii tych ziem. Szczątki wybitnego polskiego malarza Zenona Lęskiego, jego siostry Elżbiety Lęskiej – ostatniej prawowitej właścicielki dóbr – oraz rodzeństwa uroczyście powróciły do odrestaurowanej kaplicy rodowej. Po dekadach komunistycznego barbarzyństwa, profanacji i prób wymazania polskości z mapy Kresów Wschodnich sprawiedliwość dziejowa została przywrócona, a polscy patrioci spoczęli w rodzinnej ziemi.

Przeniesienie szczątków do rodowej krypty w Sułach zamknęło tragiczny rozdział w historii szlacheckiego rodu Lęskich herbu Ostoja. Przez pokolenia rodzina ta stanowiła filar polskiej kultury, gospodarki i tożsamości narodowej na ziemi mińskiej. Najjaśniejszą postacią rodu był Zenon Lęski (1864–1927) – znakomity polski malarz i portrecista, uczeń akademii w Petersburgu i Monachium. Tworzył m.in. w Warszawie i Krakowie, a jego dzieła do dziś zdobią Narodowe Muzeum Sztuki w Mińsku. Dwór Lęskich w Sułach był jednym z najważniejszych ośrodków polskiej kultury na Mińszczyźnie.

Portret Zenona Lęskiego, źródło: Wikipedia

Kres temu światu położył wrzesień 1939 roku. Po zdradzieckim najeździe ZSRR na Polskę sowieccy okupanci splądrowali i wysadzili w powietrze wspaniały, murowany pałac Lęskich. Rodzina stała się celem represji – brat artysty, Konstanty Lęski, został wywieziony do łagru. Siostra Zenona, Elżbieta Lęska, uniknęła wywózki na Syberię dzięki lojalności miejscowych białoruskich chłopów, którzy ukrywali polską dziedziczkę w dowód wdzięczności za dobroć i sprawiedliwość jej rodziny. Elżbieta zmarła w nędzy w 1951 roku w pobliskich Rubieżewiczach, a jej ostatnim marzeniem – niemożliwym do spełnienia w realiach stalinowskiego terroru – było spocząć obok brata w rodowej kaplicy.

Portret Elżbiety Lęskiej – ostatniej właścicielki majątku Suła, źródło: Wikipedia

Kolejny akt komunistycznego zdziczenia nastąpił na początku lat 60. XX wieku. Sowieccy wandale doszczętnie rozgrabili grobowiec Lęskich. Szczątki mistrza Zenona Lęskiego, jego brata Michała Lęskiego (zasłużonego mińskiego przedsiębiorcy) oraz Sabiny Lęskiej zostały bezczeszczone i wyrzucone ze skrzyń grobowych. Polscy mieszkańcy uratowali relikwie: z głębokiego szacunku do dawnych właścicieli potajemnie zebrali ocalałe kości i pochowali je na cmentarzu w Rubieżewiczach, z cichą modlitwą, że polscy dziedzice wrócą kiedyś do swojego gniazda.

Ten moment nadszedł dopiero teraz, po dwudziestu latach żmudnych prac renowacyjnych prowadzonych w Sułach. Dzięki odbudowie monumentalnej kaplicy rodowej szczątki Zenona, Elżbiety, Sabiny i Michała Lęskich zostały ekshumowane i z najwyższymi honorami złożone we właściwym, historycznym miejscu spoczynku.

„Rodzina Lęskich znowu jest razem. W swoich Sułach. W swojej rodowej kaplicy. Na zawsze…” – podkreślają inicjatorzy tego wydarzenia.

Odrestaurowana kaplica rodowa Lęskich w Sułach, fot.: poshyk.info

Powrót Lęskich to nie tylko spełnienie ostatniej woli kresowych wygnańców, ale przede wszystkim symboliczne zwycięstwo trwałej polskiej pamięci nad sowieckim zapomnieniem i brutalnym niszczeniem naszej narodowej historii.

Znadniemna.pl na podstawie facebook.com/parksula.by, na zdjęciu: miejscowy katolicki kapłan odprawia Mszę pogrzebową w kaplicy rodowej Lęskich, fot.: facebook.com/parksula.by

0 Comments

16 sierpnia 2026 roku w dawnym polskim majątku ziemskim Suła (w rejonie stołpeckim, obwodzie mińskim na Białorusi) doszło do najbardziej przejmującego wydarzenia w powojennej historii tych ziem. Szczątki wybitnego polskiego malarza Zenona Lęskiego, jego siostry Elżbiety Lęskiej – ostatniej prawowitej właścicielki dóbr – oraz rodzeństwa

Społeczeństwo, Wiadomości z Polski, Z-SUPERNEWS

W sobotę, 22 sierpnia 2026 roku, w Warszawie odbędzie się pożegnanie Aleksandra Milinkiewicza — wybitnego działacza demokratycznego, laureata Nagrody Sacharowa, jednego z najważniejszych liderów białoruskiego ruchu wolnościowego. Do udziału w uroczystościach zaproszeni są wszyscy, którzy pragną oddać mu hołd.

Uroczystości rozpoczną się o 10:00 wystawieniem trumny i możliwością osobistego pożegnania w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela ul. Świętojańska 8, Warszawa.

O 12:00 zostanie odprawiona Msza Święta w tej samej świątyni.

Ostatnie pożegnanie i złożenie do grobu odbędzie się o 15:00 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, adres: ul. Powązkowska 43/45, Warszawa.

Uroczystości mają charakter otwarty. Wspólnota białoruska, przyjaciele, współpracownicy oraz wszyscy, którym bliska była działalność śp. Aleksandra Milinkiewicza, mogą wziąć udział w pożegnaniu.

Cześć Jego pamięci.

Znadniemna.pl, fot.: Facebook.com/ina.kuley

0 Comments

W sobotę, 22 sierpnia 2026 roku, w Warszawie odbędzie się pożegnanie Aleksandra Milinkiewicza — wybitnego działacza demokratycznego, laureata Nagrody Sacharowa, jednego z najważniejszych liderów białoruskiego ruchu wolnościowego. Do udziału w uroczystościach zaproszeni są wszyscy, którzy pragną oddać mu hołd. Uroczystości rozpoczną się o 10:00 wystawieniem trumny

Widget Image
Connect with:
© Znadniemna.pl
Przejdź do treści