Widgetized Section

Go to Admin » Appearance » Widgets » and move Gabfire Widget: Social into that MastheadOverlay zone

„Dziadek w polskim mundurze”: Michał Woronowicz

Z satysfakcją informujemy, że wśród naszych Czytelników nie zanika zainteresowanie akcją „Dziadek w polskim mundurze”, czego dowodem jest dzisiejsza historia, opowiadająca o Michale Woronowiczu.

michal_woronowicz

Połowa lat 20. minionego stulecia – Michał Woronowicz, jako ułan 18. Pułku Ułanów Pomorskich w nieregulaminowej ułance wz. 17

Swojego dziadka zgłosił do akcji działacz ZPB z Wołkowyska Andrzej Woronowicz.

Oto, czego dowiedzieliśmy się z relacji wnuka:

MICHAŁ WORONOWICZ urodził się w 1905 roku, w miejscowości Stara Wieś (przed wojną – powiat słonimski województwa nowogródzkiego, obecnie – rejon zelweński obwodu grodzieńskiego) w rodzinie zamożnego chłopa Ignacego Woronowicza.

Ojciec naszego bohatera był wystarczająco zamożny i odpowiedzialny, aby pozwolić małemu Michałowi na naukę w szkole. Michał ukończył pięć klas Starowiejskiej Szkoły Podstawowej i, jak wspomina jego wnuk, nauczył się czytać i pisać w trzech językach – polskim, białoruskim i rosyjskim.

Po ukończeniu pięciu klas szkoły Michał pomagał ojcu na gospodarstwie rolnym, a po osiągnięciu wieku poborowego, w połowie lat 20. minionego stulecia, został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w 18. Pułku Ulanów Pomorskich, stacjonującym w Toruniu.

w_nieregulaminowym_mundurze

Michał Woronowicz (od lewej) wraz z kolegą, ubrani w nieregulaminowe mundury wz. 17, pozują do zdjęcia w jednym z toruńskich atelier fotograficznych w okresie pełnienia zasadniczej służby wojskowej w 18. Pułku Ułanów Pomorskich

Będąc w wojsku, nasz bohater wychodząc na przepustki lubił robić sobie zdjęcia w toruńskich atelier fotograficznych, które oferowały żołnierzom możliwość fotografowania się w mundurach, wprawdzie nieregulaminowych, ale dodających wkładającym je młodym ludziom niezwykłego uroku i splendoru.

Jedno z takich zdjęć, na którym Michał Woronowicz i jego kolega pozują w mundurach ułańskich z 1917 roku, wzorowanych na umundurowaniu 1. Pułku Ułanów Legionów Polskich, zachowało się w archiwum rodziny Woronowiczów i zostało udostępnione redakcji na potrzeby niniejszej publikacji.

Michał Woronowicz z kolegami - drugi od prawej

Michał Woronowicz (drugi od prawej) z kolegami

W mundurze regulaminowym widzimy Michała Woronowicza na innym zdjęciu – siedzącego na koniu w grupie pięciu konnych ułanów.

Służba zasadnicza przebiegała u naszego bohatera poprawnie, więc w regulaminowym terminie w 1928 roku został z niej zwolniony i przeniesiony do rezerwy. Z wojska Michał Woronowicz wrócił do rodzinnej Starej Wsi, gdzie, dziedzicząc gospodarstwo ojca zajął się pracą na roli.

W 1934 roku nasz bohater poślubił Eugenię Ciemińską, z którą przeżył w małżeństwie 54 lata i która urodziła mu aż siedmioro dzieci.

Niestety nie wiemy, co Michał Woronowicz robił we wrześniu 1939 roku. Wiadomo tylko, że prawie całą wojnę spędził w rodzinnej wsi, najpierw pod okupacją sowiecką, a potem – niemiecką.

W roku 1944, kiedy pędziła Niemców na Zachód, nasz bohater został zmobilizowany do wojska. Jako Polak trafił do 1. Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w , a konkretnie do 3. Pułku Artylerii Lekkiej, w którym powierzono mu obsługę sprzętu radiotelegraficznego.

W składzie 3. Pułku Artylerii Lekkiej nasz bohater brał udział we wszystkich najważniejszych operacjach i bitwach, które stoczyła ta jednostka w ostatnich miesiącach wojny. Przez dowództwo radzieckie został odznaczony medalami „Za Wyzwolenie Warszawy” i „Za Zdobycie Berlina”.

Radziecka książeczka wojskowa Michała Woronowicza

Radziecka książeczka wojskowa Michała Woronowicza

Niestety w archiwum rodzinnym wnuka bohatera Andrzeja Woronowicza nie zostało fotografii dziadka z tego okresu wojny.

Demobilizowany Michał Woronowicz został w 1945 roku na podstawie rozkazu naczelnego dowódcy Wojska Polskiego nr 0181 w pierwszej fali demobilizacji Wojska Polskiego.

Michał Woronowicz wrócił z wojny do rodzinnej wsi, gdzie czekała na niego żona i dzieci. Przeżył w sumie długie i szczęśliwe życie, odchodząc na wieczną wartę w 1988 roku (w wieku 83 lat).

Cześć Jego Pamięci!

Znadniemna.pl na podstawie relacji Andrzeja Woronowicza, wnuka bohatera

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *